از ابى طفيل روايت شده كه گفت : على ( ع ) را ديدم كه يتيمان را دعوت مىكرد و به آنان عسل مىداد تا آن‌جا كه كسى از يارانش گفت : آرزو داشتم يتيم باشم . « 1 » امام تمامى املاك خود را كه ساليانه چهل هزار دينار درآمد داشت وقف نيازمندان و مستمندان كرد و با مزدى ناچيز نخل‌هاى برخى يهود را بدست خود آبيارى مىكرد و پولش را به نيازمندان صدقه مىداد . رازى در تفسير كبير خود از ابن عباس روايت كرده كه آيه : ( الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ سِرًّا وَ عَلانِيَةً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ ) « 2 » « آنان كه شب و روز و در نهان و آشكارا اموال خود را انفاق مىكنند ، پاداششان نزد خدايشان است و نه بيمى بر ايشان است و نه اندوهى » ، درمورد على ( ع ) « 3 » نازل شده است . اما نزول آيه ( هَلْ أَتى عَلَى الْإِنْسانِ حِينٌ مِنَ الدَّهْرِ لَمْ

--> ( 1 ) - مناقب آل ابى طالب : 1 / 349 ، المعيار و الموازنه : 251 ، انساب الاشراف : 2 / 136 . ( 2 ) - بقره : 274 ( 3 ) - تفسير رازى : 7 / 89 چ بهيه مصر ، الكشاف زمخشرى : 1 / 319 و 2 / 398 چ بيروت و : 1 / 164 چ مصر ، ذخائر العقبى : 88 ، تذكره الخواص : 14 ، نور الابصار : 71 چ عثمانيه و سعيديه ، دلائل الصدق : 2 / 199 ، كشف المراد : 411 ، شواهد التنزيل : 1 / 140 ح 155 - 158 و در حديث اخير لفظ : چهار دينار داشت كه يك دينار صدقه داد . . . اما در لفظ ابو بكر : چهار درهم داشت كه يكى راى شب انفاق كرد . . . و ح 159 لفظ چهار دينار يا چهار درهم آورده و ح 160 و 161 كه در آن ها آمده : رسول خدا ( ص ) فرمود : ( بخشش ) درهمى در تنگدستى نزد خدا بهتر از صد هزار ( درهم ) در فراخ روزى است . و در ح 162 و 163 : . . . برخى راى روز و برخى راى شب صدقه داد . . . ، المناقب ابن مغازلى : 280 ح 325 ، كفايه الطالب : 232 چ حيدريه ، و 108 چ الغرى ، تفسير قرطبى : 3 / 347 ، تفسير ابن كثير : 1 / 326 ، شرح النهج : 1 / 21 و 13 / 276 ، مجمع الزوائد : 6 / 324 ، الدر المنثور : 1 / 363 ، ينابيع الموده : 92 و 212 چ استامبول و 106 و 250 چ حيدريه و : 2 / 176 و 419